این گزارش که با شماره A/HRC/61/41 در شصت و یکمین نشست شورای حقوق بشر ارائه شده، رویکردهای سنتی در حوزه اقلیتها را ناکارآمد میداند و بر لزوم طراحی سیاستهای متناسب با هر ریشه تأکید میکند.
به باور لورات، آنچه از کشوری به کشور دیگر تفاوت ایجاد میکند، نوع مشکلات اقلیتها نیست، بلکه علتهای شکلگیری آنهاست.
چهار ریشه اصلی از نگاه لورات عبارتاند از:
۱. مهاجرت: جابهجاییهای بزرگ جمعیتی که اقلیتهای جدیدی پدید میآورد.
۲. استعمار: مرزهای تحمیلی و ساختارهای سلسلهمراتب برجایمانده از دوران استعمار.
۳. سلسلهمراتب اجتماعی مستقر: مانند نظام کاست در جنوب آسیا.
۴. جمعیتهای غیریکجانشین: عشایر و کوچنشینانی که به دلیل نبود مدارک ثابت، از خدمات پایه محروم میشوند.
پیش و پس از انتشار این گزارش، لورات فعالیتهای میدانی خود را گسترش داده است. او در دسامبر ۲۰۲۵ سفری ۱۰ روزه به نپال داشت و در مارس ۲۰۲۶ خواستار اقدام قاطع برای پایان دادن به تبعیض مبتنی بر کاست علیه جامعه «دالیت» شد.
در ۳۰ مارس ۲۰۲۶، دولت هند به گزارش او درباره «قانون اصلاحی وقف ۲۰۲۵» واکنش تند نشان داد و آن را «خصمانه» خواند. لورات هشدار داده بود که این قانون «توانایی جوامع مسلمان را برای مالکیت و اداره اماکن مذهبی آنها نقض میکند». در مقابل، هند این قانون را «پیشرو» و در جهت «شفافیت و برابری جنسیتی» توصیف کرد.
مأموریت لورات به عنوان گزارشگر ویژه اقلیتها تا سال ۲۰۲۹ تمدید شده و قطعنامه مربوطه در شورای حقوق بشر به تصویب رسیده است. لورات که یک وکیل بینالملل فرانسوی-سوئیسی و خود عضو یک اقلیت زبانی در سوئیس است، از نوامبر ۲۰۲۳ این مسئولیت را بر عهده دارد.
گزارش کامل A/HRC/61/41 به همراه خلاصه اجرایی آن به زبانهای مختلف در وبسایت دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل (OHCHR) قابل دسترسی است.