کمال حسین پور نماینده مردم سردشت، پیرانشهر و میرآباد در مجلس شورای اسلامی در هجدهمین مجمع اقلیت های سازمان ملل در ژنو در 28 نوامبر 2025 با اشاره به وضعیت اقلیت ها و اقوام در ایران افزود: به عنوان نماینده اهل سنت از منطقه مرزی شاهد بوده ام که ساختارهای قانونی ایران درهای مشارکت سیاسی را به روی اقوام باز کرده اند.
وی افزود : قانون اساسی ما تنوع زبانی و فرهنگی را به رسمت شناخته و اسناد بین المللی نیز بر آن تأکید دارد. اما اجازه دهید حقیقت را همان گونه که هست بگویم: در کردستان، تنوع فقط یک اصل حقوقی نیست، نَفَس مردم است. هویت کٌردی – زبان، ادبیات هزاران ساله، موسیقی و آیین های کهن- در ایران زنده است و ریشه دارد، هویت ملتی که هزار سال است با شعر، ایمان و مقاومت ایستاده. سرزمینی که شاعرانی چون هژار، با آن زبان آتشین و دردآلودش، و هیمن موکریانی با آن اشعار امیدبخش و وحدت آفرینش، به ادبیات ایران جان دوباره بخشیده اند.
متن کامل سخنرانی کمال حسین پور نماینده مجلس شورای اسلامی در هیجدهمین مجمع اقلیت های سازمان ملل به این شرح است :
بسم الله الرحمن الرحیم
خانم ها و آقایان، حضار محترم،
برای من، به عنوان نماینده مردم سردشت، پیرانشهر و میرآباد در مجلس شورای اسلامی جمهوری اسلامی ایران حضور در این نشست فقط یک مسئولیت اداری نیست، ادای دین به مردمی است که در رنج زیسته اند، اما در کرامت ایستاده اند
من از جایی آمده ام که کلمات مادران، لالایی چوبانان و دعاهای پیرانش همه کُردی است، و شاخصه اصلی زیست آن مردم، «صبر، وفاداری ومهربانی» است، مهربانی ای که حتی جنگ و تحریم هم توانسته آن را خاموش کند
قانون اساسی ما تنوع زبانی و فرهنگی را به رسمت شناخته و اسناد بین المللی نیز بر آن تأکید دارد. اما اجازه دهید حقیقت را همان گونه که هست بگویم: در کردستان، تنوع فقط یک اصل حقوقی نیست، نَفَس مردم است. هویت کٌردی – زبان، ادبیات هزاران ساله، موسیقی و آیین های کهن- در ایران زنده است و ریشه دارد، هویت ملتی که هزار سال است با شعر، ایمان و مقاومت ایستاده. سرزمینی که شاعرانی چون هژار، با آن زبان آتشین و دردآلودش، و هیمن موکریانی با آن اشعار امیدبخش و وحدت آفرینش، به ادبیات ایران جان دوباره بخشیده اند.
سرزمینی که ماموستا عبدالکریم مدرس – فقیه، شاعر، مفسر و وجدان بیدار مردم-برای آن قرن ها چراغ دانایی افروخت.
در کنار این بزرگان، روحانیان برجسته ای چون ماموستا محمد بوداقی در پیرانشهر، و ماموستا رئوف نقشبندی و علامه بیطوشی در سردشت، چهره هایی بوده اند که نسل ها در سایه دانش، تقوا و کرامت آنان ریسته اند.
کردستان، مکتب صبر است، مکتب فرهنگی که با شعر می سازد، با ایمان ادامه می دهد، و با انسانیت زنده می ماند.
به عنوان نماینده اهل سنت از منطقه مرزی شاهد بوده ام که ساختارهای قانونی ایران درهای مشارکت سیاسی را به روی اقوام باز کرده اند.
امروز خوشحالم بگویم که در بالاترین سطوح حکمرانی ایران، حضور و مشارکت کردها از هر زمان دیگری پررنگ تر شده است،
در هیئت دولت، در سطح معاون رئیس جمهور، در استانداری ها، در معاونت های ورزا و مدیران کل. این یعنی گام های مهمی برای به رسمیت شناختن ظرفیت های واقعی کردها در سطح ملی برداشته شده است.
و اجازه دهید صریح بگویم:
من به عنوان یک نماینده کُرد و اهل سنت، بارها نقدهای روشن، صریح و رسمی خود را بیان
کرده ام، نقدهایی در باره توسعه نیافتگی مناطق مرزی، در باره عدالت اداری، در باره کولبران و در مواردی این نقدها شنیده شده، پذیرفته شده و مسیر اصلح طی شده است. این یعنی فضای گفت و گو در ایران مسدود نیست، بلکه ظرفیت شنیدن، اصلاح و مشارکت وجود دارد.
و این حقیقتی است که می خواهم امروز در ژنو بر آن تأکید کنم:
ایران زمانی قوی تر است که کُردها و اقوامش بیشتر مشارکت داده شوند. در کشور من، وحدت فقط یک شعار نیست، شاخصه اصلی قدرت ملی است. در «جنگ 12 روزه» علیه تجاوز رژیم صهیونیستی، کُرد، تُرک، فارس، عرب، بلوچ و لُر چون یک تن واحد ایستادند و نشان دادند امنیت و شرافت ایران، با همگرایی اقوام پاسداری می شود.
در ایران، بیان مطالبات قومی و منطقه ای تهدید نیست، یک گفت و گوی ملی است. من بارها در باره توسعه مناطق مرزی، در باره کولبران، در باره شکاف های توسعه ای حرف زده ام. این ها نقد نیستند، مسئولیت اند.
تحریم ها سال هاست مانع اصلی توسعه مناطق محروم شده اند، تحریم هایی که بیشتر آسیب را به مرزنشینان وارد کرده اند. در ادبیات ما، «اقلیت» به معنای جدا شدگی است. اما در ایران، هیچ کس از کل جدا نیست، چون کل این سرزمین خود مجموعه ای از رنگ هاست.
من امروز اینجا، در برابر شما، به عنوان نماینده مردم سردشت پیشنهاد می کنم: سردشت به عنوان «شهر صلح و مهربانی» در سازمان ملل ثبت شود.
شهری که بزرگترین قربانی سلاح های شیمیایی اهدایی غرب توسط رژیم صدام شد، اما نفرت تولید نکرد. شهری که زخم برداشت، اما به جای انتقام، انسانیت را انتخاب کرد. چنین شهری شایسته است به عنوان نماد صلح جهانی شناخته شود.
ایران خانه اقوامی است که هر کدام رنگی از این فرش هزار رنگ اند: کُرد، تُرک، فارس، عرب، بلوج، لُر، ترکمن و ...
قومیت و ملیت در ایران، دو لایه مکمل یک حقیقت اند. و من باور دارم، آینده ایران، آینده ای است که در آن هر رنگی، سهمی برابر از نور خدا خواهد اشت.
از ژنو تا سردشت، از کاخ ملل تا آغوش مردمم، پیام من یک چیز است:
کردستان ایران نه مسئله امنیتی است، نه پرونده سیاسی: کردستان «سرمایه ملی ایران» است.
و من تا آخرین روز مسئولیت خود، صدای این سرمایه خواهم بود.
سپاسگزارم.